Drieënzestig jaar, zij ietsje ouder dan hij. “Die horen bij elkaar” was het eerste wat ik dacht toen ik hen zag. Precies dat hadden zij ook gevoeld toen zij elkaar voor het eerst ontmoetten. Daardoor was zij in reïncarnatie gaan geloven en hij was ervan overtuigd dat hij haar na hun sterven, in wat voor vorm dan ook, weer zou ontmoeten. Dat was troost voor hem, nu hij als eerste zou gaan.

Ze waren ongeveer 8o jaar, dat zou je ze niet geven. Het was een mooi stel. Hij groot en statig, zij tenger en zeer charmant gekleed. Ik vond het een verademing om weer eens een familie in huis te hebben waar niet allerlei toestanden mee waren. Het was aangenaam om met deze harmonieuze mensen mijn werk te mogen doen.

Het ging thuis niet meer. Het was niet dat ze niet van elkaar hielden maar er waren zoveel dingen die onbespreekbaar waren. Hij was erg ziek. Zijn krachten namen af, dat was onverteerbaar voor hem. Zij wilde hem helpen maar hij kon haar hulp niet velen. Zij voelde zich alleen gelukkig als ze iemand kon helpen en juist haar eigen man kon dat niet verdragen.

Hij was de tweede in het gezin en maar één jaar ouder dan ik ben. Toen zijn ouders na hem nog een tweeling kregen bleek dat ook zij blind waren. Zo was de oudste zus het enige kind in het gezin dat kon zien. In die tijd werden blinde kinderen opgenomen in een gezins- vervangend tehuis. Zijn ouders wilden daar niet van weten en maakten baanbrekend mogelijk dat er ambulante zorg kwam voor slechtziende kinderen. Nu had hij kanker en zou maar kort meer leven.