X
In the spotlight

In de rubriek 'In the Spotlight' vertelt een collega uit het netwerk over zijn werk in de palliatieve zorg. In november 2018 interviewden wij

 

Hans Bischot

 

Mijn naam is Hans Bischot, 56 jaar oud, gehuwd en vader van 4 kinderen. Wij hebben een internationaal gezin, mijn vrouw is geboren in Rusland, 2 dochters in Amerika, 1 in Nederland en mijn stiefzoon komt uit Denemarken. We spreken thuis 4 verschillende talen en er zijn dus redelijk wat culturele verschillen. Ik heb geen zorg achtergrond, maar een  Master of International Management (MIM) gevolgd  in het buitenland en heb sindsdien een eigen adviesbureau in international sales, retail en brandmanagement. Ik ben sinds 3 jaar jaar vrijwilliger bij de VPTZ en daarnaast werk ik al 2 jaar als zorgvrijwilliger bij het C’est la Vie Hospice in Naarden.  

 

Waar ligt jouw passie?

Ik deed al sinds 7 jaar vrijwilligerswerk voor de zonnebloemstichting maar had altijd een diepe wens om mensen te helpen in de palliatieve, terminale zorg en er voor mensen te zijn in de laatste fase van hun leven. Ik maak oprecht hele mooie, emotionele en soms onvergetelijke momenten mee. Ik heb het voorrecht mensen bij te staan in hun meest kwetsbare momenten, ze te verzorgen, met ze te huilen, te lachen en te luisteren naar hun mooie en soms trieste levensverhalen. Je bouwt met mensen een intensieve band op en dan is afscheid nemen niet altijd even makkelijk. Daarnaast is sterven een proces van zelfreflectie, acceptatie en uiteindelijk loslaten van familie, vrienden en omgeving. Je gaat een nieuwe fase in.

 

Wat zou je graag willen verbeteren in de palliatieve zorg?

Door dit zware werk heb ik als leek en buitenstaander enorm veel bewondering gekregen voor verplegend personeel, artsen, professionals en alle vrijwilligers die met een enorme gedrevenheid en enthousiasme met elkaar samenwerken en prachtig werk verrichten. Ik zie enorm veel dankbaarheid en waardering van patiënten, familie en naasten die vaak vastzitten in hun eigen verdriet en emoties. Toch zou ik graag zien dat er meer (specialistische) aandacht komt voor de patiënten die zich geen raad weten met hun eigen doodsproblematiek, angst en eenzaamheid. Dit kan in de vorm van een (al dan niet) gekwalificeerde vertrouwenspersoon. Er is helaas nog steeds veel taboe omtrent de dood en veel mensen vinden het moeilijk om erover te praten.

 

Waar moeten we meteen mee stoppen?

Het is belangrijk om prioriteiten te stellen en de zorg efficient te regelen. Maar sterven blijft uiteindelijk een zeer persoonlijke ervaring en vaak zijn tijd en rust niet altijd aanwezig. De dood wordt op deze manier nog wel eens een stressvolle “deadline”, waardoor mensen geen tijd hebben hun “taak” af te maken. Ieder mens moet het recht hebben het daadwerkelijke stervensproces in absolute rust en zonder angst te beleven.

 

Welke ontwikkelingen zie je in de palliatieve zorg die jou inspireren?

Gelukkig wordt het taboe omtrent persoonlijk sterven, euthanasie en palliatieve sedatie langzaam doorbroken. Er is meer openheid en bewustwording. De keuzes ten aanzien van sterven blijven uiteindelijk hoogstpersoonlijk en moeten toegankelijk blijven voor iedereen.


November 2018