X
In the spotlight

In de rubriek 'In the Spotlight' vertelt een collega uit het netwerk over palliatieve zorg. In juli 2018 interviewden wij

 

Amerentia Bakker

 

Mijn naam is Amarentia Bakker en als gespecialiseerd verpleegkundige in de palliatieve zorg werk ik in het palliatief team in Tergooi. In 2015 heb ik mijn post HBO studie palliatieve zorg afgerond en ben ik naast mijn werk als oncologieverpleegkundige bij het palliatief team betrokken geraakt. Dit doe ik bijna vanaf het begin en in 2018 is dit uitgebouwd naar een team dat per jaar meer dan 100 consulten doet. De wens is natuurlijk dat dit er nog veel meer worden.
 

Waar ligt jouw passie?

In een nachtdienst als oncologie verpleegkundige had ik een meneer die overleed terwijl hij en zijn vrouw in twee tegen elkaar aangeschoven ziekenhuisbedden hand in hand lagen te slapen. Dat was ondanks het verdriet van het moeten missen zo indrukwekkend en mooi, dat gun ik anderen ook. Helaas zien we vaker het tegenovergestelde, terwijl er tegenwoordig zo veel mogelijk is. Veel mensen sterven niet op de plaats van voorkeur maar in een ziekenhuisbed met allerlei apparaten en toestanden. Het gesprek eerder aangaan, dat is waar het palliatief team zich voor inzet.

 

Wat zou je graag willen verbeteren in de palliatieve zorg?

Eerder het gesprek met de patiënt aangaan: “wat zou u willen als het niet meer lukt om de ziekte terug te dringen?” Veel mensen vinden dat moeilijk om te bespreken maar hebben daar wel gedachten bij. In het ziekenhuis is dat mogelijk nog moeilijker omdat daar nog zoveel te halen valt aan behandelingen.

Heel bewust kiezen wij er ook voor om ons team ‘palliatief team’ te noemen.  Uitleg geven over palliatieve zorg is iets dat erbij hoort, dan moet de naam van het team daar niet omheen draaien. Als het gesprek eenmaal geopend is, zie je toch dat veel mensen dit fijn vinden. En soms ook niet, dat is iemands goed recht.

 

We moeten stoppen met vechten

Als je me vraagt: "waar moeten we meteen mee stoppen ? " zeg ik : met vechten. In de huidige samenleving is dat schijnbaar de norm.  “Opgeven is soms wel degelijk een optie” zoals een patiënt eens vertelde. Als de ziekte het uiteindelijk toch gaat winnen, is het dapper om iedere keer de balans op te maken met je naasten en je arts over wat er echt belangrijk is.

Maarten van der Weijden omschrijft het in een interview als; “van de kanker kun je niet winnen. Daar kun je alleen met heel veel geluk van herstellen” (oncologica jaargang 35 nr. 2, 2018).

Palliatieve zorg bij andere aandoeningen zoals COPD en hartfalen is nog niet zo bekend als palliatieve zorg in de oncologie. Terwijl we daar ook veel kunnen toevoegen.

 

Welke ontwikkelingen zie je in de palliatieve zorg die jou inspireren?

Ik zie allerlei initiatieven, bijvoorbeeld op Twitter en Facebook, van individuele zorgverleners die verbetering van palliatieve zorg voor ogen hebben. Ook columns in de krant, sprekers op televisie, in boeken en bij andere media. Het is belangrijk dat er landelijk aandacht voor dit onderdeel van het leven is. Het begin van het leven heeft veel aandacht, het einde van het leven verdient dit zeker.

Transmuraal werken is nodig en ook ontzettend leuk. Hoe mooi zou het zijn om met de verschillende zorgaanbieders samen te werken. Dat doen we al wel maar in de palliatieve zorg kun je het maar een keer goed doen. We zouden zoveel van elkaar kunnen leren en daarbij ook nog eens de patiënt de best mogelijke zorg kunnen bieden. Er is veel beweging in de palliatieve zorg. Ik vind het een uitdaging en een eer om daar aan bij te mogen dragen!


Juli 2018